Ένα ιστολόγιο για το σχολείο μας!: Πολυτεχνείο σήμερα: "...τίποτα δεν πάει χαμένο..."

Δυναμικά και με πάθος, γιορτάσαμε σήμερα την επέτειο της εξέγερσης των φοιτητών κατά τον Νοέμβριο του 1973. Ανοίξαμε την μισοχαλασμένη πόρτα του Πολυτεχνείου και κρυφοκοιτάξαμε στο παρελθόν: τότε που μια χούφτα στρατιωτικών επέβαλλαν με την βία δικτατορία, που φίμωσαν τις ελεύθερες φωνές και σκόρπισαν την βία και τον θάνατο. Κάποιες ηρωικές μορφές αντιστάθηκαν. Μέσα στο σκοτάδι έλαμψε "...στην ίδια λαμπάδα τη μια, τ’ αναστάσιμο φως κι ο επιτάφιος θρήνος..." , και κάποιοι ρώτησαν "...Ποιος είναι τούτος που αναλίσκεται περήφανος;" : ο Κώστας Γεωργάκης, ένας φοιτητής που δεν μπορούσε "παρά να σκέφτεται και να ζει σαν ένα ελεύθερο άτομο", αυτοπυρπολήθηκε τον Σεπτέμβρη του 1970, στην κεντρική πλατεία της Γένοβα, σε μια σπαρακτική κίνηση διεκδίκησης της ελευθερίας και απόδοσης φόρου τιμής σε μια πατρίδα σκλαβωμένη...

Απόσπασμα από τη δήλωση του Σεφέρη στο BBC

Η χορωδία μας τραγούδησε τον "Λεβέντη" προς τιμήν του Αλέκου Παναγούλη και εικόνες από εκείνη την εποχή και την αντίσταση των φοιτητών γέμισαν τον χώρο...Ποιήματα και τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη ξύπνησαν μνήμες στους παλιότερους και έριξαν σπόρους στους νεότερους που δεν ζήσαμε τα γεγονότα. Τα παιδιά της χορωδίας στην αρχή και ύστερα όλοι μαζί τραγουδήσαμε "..είμαστε δυό, είμαστε τρεις, είμαστε χίλιοι δεκατρείς..".

Πλακάτ υψώθηκαν στον χώρο και το σύνθημα "Ψωμί, παιδεία, ελευθερία" αντήχησε δυνατά μέσα στην αίθουσα..Το συγκρότημα του 4ου λυκείου και του 5ου γυμνασίου Dream Travellers, έκλεισαν την εκδήλωση με τον δικό τους τρόπο, τραγουδώντας για το τι θα έκαναν αν μπορούσαν " τον κόσμο να άλλαζαν"..Από την δική μας πλευρά, το μήνυμα που θα θέλαμε να μείνει στις καρδιές όλων μας είναι οι στίχοι του Μανώλη Ρασούλη "..τίποτα δεν πάει χαμένο...", όπως ακούστηκε από τα χείλη της Χαρούλας Αλεξίου και σε μουσική επένδυση του Μάνου Λοϊζου. Τίποτα δεν πάει χαμένο και ας φαίνεται σήμερα πως ο αγώνας για ψωμί, παιδεία, ελευθερία συνεχίζεται και κάποιες φορές ίσως να χάνεται κάτω από τις ραγδαίες κοινωνικές εξελίξεις. Τίποτα δεν χάνεται ..αρκεί να μείνουμε ενωμένοι με το βλέμμα ψηλά, πίσω από οποιαδήποτε προσωρινά σύννεφα που μας κρύβουν τον ήλιο, έχοντας πίστη πως αυτή η Ελληνική γη είναι φτιαγμένη για να είναι ηλιόλουστη. Και ο οδηγός στο φως είναι η παιδεία μας, μια υπόθεση όλων! Να ευχαριστήσουμε τον Πάρη και τον Αλέξανδρο, τους ηχολήπτες μας από το 4ο λύκειο, την κυρία Στέλλα Σαριδάκη που ήταν υπεύθυνη για την χορωδία, τις καθηγήτριες Σινοπούλου Νέλλη, Στέφου Βασιλική και Κόρου Θεοδώρα που είχαν την γενική επιμέλεια της γιορτής, την κυρία Γιάννα Παπαπριόνα που βοήθησε στα σκηνικά και φυσικά όλους όσους συνέβαλαν με οποιονδήποτε τρόπο.