"Νικάς όταν κατεβάζεις τα σύμβολα και φεύγεις;" .

Δεν θα μπορούσα να μην αναφερθώ στα 16 χρόνια που κλείνουν σήμερα από τον "πόλεμο της σημαίας" και τη γνωστή κρίση στις βραχονησίδες Ίμια.
Στη Βικιπαίδεια διαβάζουμε:

"Κρίση των Ιμίων ονομάζεται συμβατικά μία έντονη αντιπαράθεση εδαφικής κυριαρχίας που έλαβε χώρα τον Ιανουάριο του 1996 ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία με αφορμή την προσάραξη πλοίου στις βραχονησίδες των Ιμίων. Κατά την διάρκεια της ολιγοήμερης αυτής κρίσης, οι δύο χώρες μετέφεραν στρατιωτικές δυνάμεις (κυρίως ναυτικές) γύρω από τα Ίμια και τις ανέπτυξαν φτάνοντας κοντά στην ένοπλη σύρραξη.(...) Περί τις τελευταίες ώρες της κρίσης, τρεις Έλληνες αξιωματικοί, του Πολεμικού Ναυτικού έχασαν την ζωή τους όταν το ελικόπτερο όπου επέβαιναν κατέπεσε στην θάλασσα. Το ατύχημα αποδόθηκε σε τεχνικά αίτια και την κόπωση του πληρώματος. Η τουρκική πλευρά δεν ανέφερε απώλειες."

Μέσα στην λιτή αυτή είδηση κρύβεται ίσως η τραγικότερη σελίδα της  νεότερης ιστορίας:

"Η κρίση αυτή, έδωσε αφορμή στο Τουρκικό κράτος να θέσει ζήτημα   Γκρίζων ζωνών, αμφισβητώντας την κυριαρχία της Ελλάδας σε αρκετά νησιά, συμπεριλαμβανομένων των Ιμίων. Επρόκειτο για την πρώτη τουρκική διεκδίκηση που αφορούσε καθ΄αυτή την κυριαρχία ελληνικού εδάφους^. Παρόλα αυτά η ελληνική πλευρά δεν αποδέχτηκε ποτέ την ύπαρξη τέτοιου θέματος, επικαλούμενη τις διεθνείς συνθήκες που ρυθμίζουν την υφαλοκρηπίδα των νησιών. "



Όλα συνέβησαν εκείνες τις μέρες γύρω από μια σημαία... Με αφορμή την προσάραξη ενός τούρκικου πλοίου στην περιοχή των βραχονησίδων Ίμια, ξεκίνησε μια διαμάχη για την ελληνικότητα η μη των- αναμφισβήτητα- ελληνικών εδαφών. Στον τύπο διαβάζουμε:
"...26 Ιανουαρίου 1996: Ο δήμαρχος Καλύμνου, Δημήτρης Διακομιχάλης, θορυβημένος από το γεγονός της αμφισβήτησης της ελληνικότητας των Ιμίων, υψώνει την ελληνική σημαία στο ένα νησί, συνοδευόμενος από τον αστυνομικό διευθυντή Καλύμνου, τον ιερέα και δύο κατοίκους του νησιού. Θα κατηγορηθεί αργότερα, ότι ήταν αυτός που έριξε λάδι στη φωτιά.
27 Ιανουαρίου 1996: Δύο δημοσιογράφοι της εφημερίδας "Χουριέτ" στη Σμύρνη μεταβαίνουν με ελικόπτερο στη Μεγάλη Ίμια. Υποστέλλουν την ελληνική σημαία και υψώνουν την τουρκική. Η όλη επιχείρηση βιντεοσκοπείται και προβάλλεται από το τηλεοπτικό κανάλι της "Χουριέτ", με τους Τούρκους να πανηγυρίζουν για την ελληνική αποτυχία...."

Τελικά η κρίση αποκλιμακώνεται με "αμοιβαίες υποχωρήσεις"  ...


"...ο υποπλοίαρχος Χριστόδουλος Καραθανάσης, ο υποπλοίαρχος Παναγιώτης Βλαχάκος και ο αρχικελευστής Έκτορας Γιαλοψός, σκοτώθηκαν..."

Η κρίση έληξε όταν οι έλληνες βατραχάνθρωποι (εκτελώντας εντολές) είχαν καταφέρει να κατεβάσουν τις σημαίες και το στεφάνι και να επιστρέψουν με αυτά. Μετά το συμβάν, ομολογούν πως  

"Νικάς όταν κατεβάζεις τα σύμβολα και φεύγεις;" .

Αυτή είναι και η δική μου απορία.. Σε όποια ιστορική στιγμή της πατρίδας μας και αν αναβλέψουμε, θα διαπιστώσουμε την αγνή αγάπη των Ελλήνων για το έθνος, που εκδηλώνεται πάντα από την τιμή στην Σημαία. Και μοιραία έρχονται στο μυαλό μου οι εικόνες του σήμερα, σε αντιπαράθεση μ΄εκείνες του χθες. Εικόνες "φιλάθλων" τυλιγμένων σε σημαίες που πανηγυρίζουν για μια έφημερη νίκη κάποιας αθλητικής ομάδας...δεν είναι κακός αυτός ο πανηγυρισμός. Κακό είναι όμως, που με αυτόν τον τρόπο αμβλύνεται η συναίσθηση της ιερότητας του συμβόλου αυτού. Αναρωτιέμαι πόσοι  είναι που συγκινούνται πραγματικά στη θέα της Σημαίας... Υπάρχουν άραγε και σήμερα ανδρείες ψυχές που να σκέφτονται, βλέποντας μια Ελληνική Σημαία να κυματίζει στον γαλανό ουρανό, να πεθάνουν τυλιγμένοι μέσα σε αυτήν...