Ο πόλεμος της ...άσπρης σκόνης!

Μην πάει ο νους σας στο κακό...Για ζάχαρη άχνη μιλάμε! Αλλά ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή! Για την αγάπη μας στις βασιλόπιτες το έχουμε ξαναναφέρει...Έτσι σήμερα το γραφείο των καθηγητών γέμισε κουτιά με βασιλόπιτες (πάλι). Ήταν η σειρά του Συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων του σχολείου μας να φέρει βασιλόπιτες , αυτή τη φορά για κάθε τάξη ξεχωριστά (καθώς και για τους καθηγητές!). Το έθιμο της κοπής της βασιλόπιτας, αναβιώσε σε όλες τις αίθουσες, σε πείσμα των καιρών μας που ζητούν περικοπές σε όλα. Τρώγοντας οι μαθητές τα κομμάτια τους και ανάμεσα στην αναζήτησή τους για το φλουρί, έχοντας τις μυτούλες τους γεμάτες ζάχαρη άχνη, πιάσαμε την κουβέντα: " Γιατί να κόβουμε βασιλόπιτες και να ξοδεύουμε χρήματα; Γιατί να μην παίρναμε κάτι πιο χρήσιμο για το σχολείο;" Η αλήθεια είναι πως φοβήθηκα μη λυπηθώ από τις απαντήσεις..Όμως τα παιδιά συμφώνησαν: τα ήθη και τα έθιμα είναι ιερά για ένα έθνος. Στην εποχή μας, που ελλοχεύει ο λίβας της παγκοσμιοποίησης, μικρές συνήθειες που έζησαν με το πέρασμα των αιώνων, μας υπενθυμίζουν από ποιους καταγόμαστε και σε ποιες ηθικές αξίες πιστεύουμε. Τα παιδιά που κέρδισαν το φλουρί, πήραν δώρο βιβλία. Ευχαριστούμε τον Σϋλλογο Γονέων και Κηδεμόνων για την ευγενική του κίνηση!