Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου...

Διαβάζοντας  τα άρθρα και τα αφιερώματα για την σημερινή επέτειο της εθνικής παλιγγενεσίας, αλλά και της εορτής του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, θεώρησα σκόπιμο να εστιάσω στη συμβολή της γυναίκας  στον αγώνα του 1821.. Γυναίκες που δεν παρέμειναν στην ηθική υποστήριξη στα μετόπισθεν των μαχών, αλλά συνέβαλαν στον αγώνα χάρη στην ατρόμητη καρδιά τους, χάρη στον πόθο τους να δουν ελεύθερη την πατρίδα και να γλιτώσουν από την ατίμωση, γυναίκες που άρπαζαν και αυτές το σπαθί και ρίχνονταν στην μάχη. Τα ονόματά τους έμειναν στην ιστορία: Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα, Μαντώ Μαυρογένους και άλλες πολλές. Αψήφησαν τον κίνδυνο, την προσωπική τους ευτυχία και τα έδωσαν όλα, για να δουν ελεύθερο τον πολύπαθο Ελληνικό λαό. Γυναίκες με ψυχή και καρδιά που μοίρασαν τα υπάρχοντά τους και τα χρυσαφικά τους για να ναυπηγηθούν καράβια και να αγοραστούν όπλα για τον αγώνα. Οι Σουλιώτισσες που αψήφησαν τον θάνατο και χόρεψαν αυτές και τα παιδιά τους τον χορό του Ζαλόγγου για τον "έρωτα της ελευθερίας"... Ποια ήταν η εσωτερική κινητήρια δύναμη που τις ωθούσε σε τέτοιες ηρωικές πράξεις; Ποιο το πρότυπό τους; ...άραγε υπάρχουν σήμερα τόσο ανιδιοτελείς γυναικείες παρουσίες; Γυναίκες μητέρες και μη, που να απαρνηθούν τον εαυτό τους αν χρειαστεί για το κοινό καλό, για την ελεύθερη από αυτούς που την επιβουλεύονται, πατρίδα ... υπάρχουν; Ή μήπως σήμερα όλες μας ξεχνάμε την ελευθερία με αντάλλαγμα μερικές πολύχρωμες χάντρες και γυαλιστερά καθρεφτάκια; Ελπίζω πως όχι...