...δεν ξεχνώ να πω ψέματα την πρωταπριλιά, ξεχνώ όμως την ιστορία της Κύπρου... Γιατί αυτό που δεν προβάλλεται κυρίως την πρωταπριλιά, είναι το γεγονός ότι αυτή αποτελεί επέτειο της εξέγερσης των Ελλήνων της Κύπρου το 1955, για να αποκτήσουν την ανεξαρτησία τους από τους Άγγλους κατακτητές και να ενωθούν με την μητέρα Ελλάδα. Αγώνας αιματηρός και πολύχρονος, που οδήγησε τελικά στην ανεξαρτησία της Κύπρου αλλά και στην τραγική εισβολή των Τούρκων στα βορειοανατολικά της εδάφη...
"περίπου 200.000 εκδιώχθηκαν από τα σπίτια τους, έγιναν πρόσφυγες στην ίδια τους την πατρίδα, περίπου 4.000 νεκροί, και 1.619 δηλώθηκαν αγνοούμενοι. Οι Τούρκοι κατακτούν το 65% της καλλιεργήσιμης έκτασης, το 70% του ορυκτού πλούτου, το 70% της βιομηχανίας, το 80% των τουριστικών εγκαταστάσεων"
¨Ήταν ξημερώματα της 1ης Απριλίου 1955 όταν στην Κύπρο, το «χρυσοπράσινο φύλλο ριγμένο στο πέλαγος», άρχισε να αχνοφέγγει ο αυγερινός της Ελευθερίας. Το νησί συντάραξαν οι εκρήξεις των βομβών, που είχαν τοποθετήσει οι αγωνιστές της ΕΟΚΑ. Ταυτόχρονα κυκλοφόρησε και η Προκήρυξη του Αρχηγού:
Με την βοήθειαν τού Θεού, με πίστιν εις τον τίμιον αγώνα μας, με την συμπαράστασιν ολοκλήρου τού Ελληνισμού και με την βοήθειαν των Κυπρίων, αναλαμβάνομεν τον αγώνα διά την αποτίναξιν τού Αγγλικού ζυγού, με σύνθημα εκείνο το οποίον μάς κατέλιπαν οι πρόγονοί μας ως ιεράν παρακαταθήκην: “‘Η τάν ή επί τάς”.
Ακολουθεί ένοπλη εξέγερση, μάχες, ενέδρες, δολιοφθορές...
Οι Άγγλοι κατασκευάζουν στρατόπεδα συγκεντρώσεως, όπου φυλακίζουν μεγάλο αριθμό πατριωτών. Οι ξυλοδαρμοί και τα βασανιστήρια είναι καθημερινά φαινόμενα και σημειώνονται αρκετοί θάνατοι. Τους πλέον επικίνδυνους, οι Άγγλοι τους εξορίζουν στην Αγγλία και τους φυλακίζουν μαζί με αντάρτες του Ιρλανδικού IRA.
Συλλαμβάνονται και καταδικάζονται σε θάνατο δι΄απαγχονισμού για τη δράση τους οι:
Μιχαήλ Καραολής, Ανδρέας Δημητρίου, Ανδρέας Ζάκος, Ιάκωβος Πατάτσος, Χαρίλαος Μιχαήλ, Μιχαήλ Κουτσόφτας, Στέλιος Μαυρομάτης, Ανδρέας Παναγίδης και Ευαγόρας Παλληκαρίδης. Όλοι νέοι, 19 έως 24 ετών. Οι απαγχονισμοί εκτελούνται στις κεντρικές Φυλακές Λευκωσίας. Κανείς δεν λύγισε. Την ώρα των εκτελέσεων, οι υπόλοιποι κρατούμενοι έψαλαν τον Εθνικό μας Ύμνο.
Ακολουθούν συλλήψεις και εκτελέσεις και άλλων πατριωτών...
Γράφει ο Σπύρος Παπασπύρου Σ/χης ε.α. σε σχετικό του άρθρο:
"Σήμερα είναι Πρωταπριλιά. Ημέρα που συνηθίζουμε να λέμε ψέμματα και να κάνουμε φάρσες. Ας βρούμε όμως χρόνο για να σκεφθούμε και μια μεγάλη Αλήθεια: Όταν οι Έλληνες απεφάσισαν να πεθάνουν για έναν Ιερό Σκοπό, τίποτε δεν μπόρεσε να τους σταθεί εμπόδιο…
«Θ΄ ακολουθήσω με θάρρος τη μοίρα μου. Ίσως αυτό να ναι το τελευταίο μου γράμμα. Μα πάλι δεν πειράζει. Δεν λυπάμαι για τίποτα. Ας χάσω το κάθε τι. Μια φορά κανείς πεθαίνει. Θα βαδίσω χαρούμενος στην τελευταία μου κατοικία. Τί σήμερα τί αύριο; Όλοι πεθαίνουν μια μέρα. Είναι καλό πράγμα να πεθαίνει κανείς για την Ελλάδα. Ώρα 7:30. Η πιο όμορφη μέρα της ζωής μου. Η πιο όμορφη ώρα. Μη ρωτάτε γιατί…» (Από το τελευταίο γράμμα του 19χρονου Ευαγόρα Παλληκαρίδη προς τους γονείς του. Λίγο πριν τον απαγχονισμό του)"
Πηγή: http://freepen.gr/epikairotita/3168/
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου