Δέκα χρόνια πριν, Κυριακή των Βαΐων ήταν, καθόμουν σ΄ένα στασίδι σε μια άκρη του ναού της γειτονιάς μου. Θυμάμαι, μόλις είχε τελειώσει η Θεία Λειτουργία και ο κόσμος έφευγε ... Είχα σκυμμένο το κεφάλι και κοιτούσα το δάπεδο και τα χαλιά..γεμάτα φρέσκες δάφνες ..απομίμηση των Βαΐων τα οποία κρατούσαν οι Ισραηλίτες και χαιρετούσαν τον Χριστό, τον οποίο καλωσόριζαν στην Ιερουσαλήμ ως Βασιλέα. Σκεφτόμουν τον Χριστό πάνω στο γαϊδουράκι, να εισέρχεται σεμνός στην πόλη ως λυτρωτής των ψυχών από τον θάνατο και όχι ως επίγειος ισχυρός άρχοντας όπως τον φανταζόταν οι περισσότεροι Ισραηλίτες. Αυτοί που λίγες μέρες αργότερα φώναζαν "σταύρωσον αυτόν", οδηγώντας Τον όμως στην συντριπτική νίκη επί του θανάτου, με την θριαμβική Του Ανάσταση... Οι σκέψεις μου αυτές όμως και ο απόηχος της Θείας Λειτουργίας, διακόπτονταν έντονα από την ενθύμηση των γεγονότων της προηγούμενης μέρας. Λίγες ώρες πριν, είχα αποχαιρετήσει για πάντα τον πολυαγαπημένο μου πατέρα. Δεν είχα δάκρυα και δεν άκουγα κάποιους που μου μιλούσαν παρηγορητικά. Ήθελα μόνο να ήξερα που ήταν... Αλλά το μόνο σίγουρο ήταν, πως ήταν δέσμιος του θανάτου. Ήμουν βυθισμένη σε τέτοιες σκέψεις για ώρα, όταν μια ηχηρή σκέψη, με επανέφερε στον χώρο όπου βρισκόμουν: Σε μια φωτεινή Εκκλησία που μύριζε θυμίαμα και οι δάφνες με τις οποίες έραιναν πριν λίγο οι πιστοί τον Βασιλέα κατά την γιορτινή αυτή μέρα, κείτονταν στο πάτωμα .. "Όταν ο Βασιλέας γιορτάζει, οι φυλακισμένοι παίρνουν χάρη", μια δυνατή φωνή φώναξε μέσα στην καρδιά μου και μου έδινε απάντηση. Έφυγα από την εκκλησία έχοντας μέσα μου το δώρο και κρατώντας στα χέρια μου ως ενθύμιο αυτών των λόγων, το αντίδωρο.
Tον νυμφώνα σου βλέπω, Σωτήρ μου, κεκοσμημένον και ένδυμα ουκ έχω,ίνα εισέλθω εν αυτώ˙ λάμπρυνόν μου την στολήν της ψυχής,φωτοδότα, και σώσον με.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου